Radiografía da mortalidade

Nesta noticia, que nos mandou leer a nosa profesora de CCMC; tratan un tema bastante importante. Ese tema é o aumento da mortalidade en España.

Según a noticia, en España, a mortalidade aumentou; mentres que no ano 2010 disminuíra a mortalidade ata os 829 por 100.000 habitantes; nos anos 2011-2012 a mortalidade foi aumentando. Ese aumento da mortalidade non se debe a unha epidemia, nin a unha ola de calor, nin a unha gripe especialmente preocupante.

Dar unha explicación a este aumento da mortalidade non é tarea fácil.

A primeira explicación de Ildefonso Hernández (membro da Asociación Española de Epidemiología) é que se debe ó paulatino e crecente envellecemento da poboación. Desde o comenzo da crisis o cambio da pirámide poblacional acentuouse pola saída de estranxeiros, un grupo xoven de poboación máis xoven e que soen ter máis rapaces.

Se vos interesa a noticia aquí vos deixo o enlace: El Pais

A supernova 2014J no seu máximo esplendor

Esta supernova morreu fai 12 millóns de anos, pero a luz do violento final dunha estrela recén, agora acércase á Terra. O domingo 2 de febreiro alcanzou o seu máximo esplendor.  

O espectáculo que ofrece no ceo a supernova 2014J, descuberta o pasado 21 de xaneiro, tiña a varios astrónomos profesionais e aficionados de todo o mundo alborotados, posto que era unha rara oportunidade de observar a explosión dunha estrela nunha galaxia cercana.

O luminoso evento foi avistado na Galaxia do Cogarro o Messier 82 (M82), unha galaxia que se consdera "veciña" (a uns 12 millóns de anos luz), e que é unha das preferidas polos amantes da observación estelar porque ten un activo centro de formación masiva de estrelas, tal como reporta a revista especializada Sky&Telescope.

Steve Fossey (astrónomo e profesor de University College London (UCL) en Reino Unido), descubriuna cando estaba observando a M82 xunto a un grupo de estudantes e cun modesto telescopio de 35 cm.

Para leer toda a noticia ir a BBC.

Descubren un río de hidróxeno

Un débil filamento de gas diríxese hacía a cercana galaxia NGC 6946 e pode axudar a explicar a formación das estrelas.
Astrónomos da estadounidense Universidade de West Virginia descubríron unha especie de río de hidróxeno nunca antes visto que flúe a través do espacio. Este filamento de gas moi débil diríxese hacia a cercana galaxia NGC 6946 e pode axudar a explicar como algunhas galaxias espirais manteñen o seu ritmo constante de formación de estrelas.
As galaxias espirais (como a Vía Láctea), teñen un ritmo tranquilo pero constante de formación de estrelas. Outras como a NGC 6946 ( a 22 millóns de anos luz da Terra, na fronteira das constelacións Cepheus e Cygnus) son moito máis activos. Esto plantea a cuestión do que impulsa a formación sostida de estrelas na nosa galaxia e outras similares.


Neste enlace pódese mirar a noticia enteira: ABC.

Holaa de novoooo!!!

Hola de novo a todos!! 

Esta é a primeira entrada deste ano. Nesta entrada non vou a poñer ningunha noticia xa que só é unha entrada para darvos un saúdo a todos!! 
Espero que sigades visitando o meu blog e que as noticias que vos poña vos gusten e vos parezcan interesantes.

O ADN humano máis antigo revela un parentesco inesperado

As veces, os maiores descubrimentos científicos poden encontrarse nas probas máis pequenas, e a paleontoloxía é un exemplo constante deso. O que ben pode ser un dos maiores hallazgos científicos de este ano, quizais da década, nace a partir de apenas 2 gramos de polvo de hueso (máis ou menos o que cabe nunha cucharadita de café enrasada). Con esta cantidade de material do fémur duhn Homo heidelbergensis de fai 400.000 anos hachado en a Sima dos Osos de Atapuerca, un equipo científico español e alemán lograron secuenciar o ADN humano máis antigo obtido ata agora. Ademais dun logro técnico sen precedentes, os resultados sitúan de forma inesperada a estos homínidos como parentes dos Denisovanos, unha enigmática rama extinta da nosa familia humana hachada fai 5 anos en iberia, e non dos Neandertais, como se esperaba.

Esta imaxen é a imaxen do esqueleto dun Homo heidelbergensis.

Noticia ABC aquí podedes leer toda a noticia.

Porque cambiou a atmósfera de Marte

O proceso de "carbonatación" eliminou o dióxido de carbono da armósfera do planeta vermello e o transformou nun deserto frío e árido.
Científicos do Centro de Investigación do Medio Ambiente das universidades escocesas, a Universidade de Glasgow e o Museo de Historia Natural de Londres (en Reino Unido), poden haber descuberto como Marte perdeu a súa inicial atmósfera rica en dióxido de carbono para converterse no planeta frío e árido que hoxe coñecemos.
Esta investigación proporciona a primeira evidencia directa dun proceso en Marte, chamado "carbonatación" (que na actualidade elimina o dióxido de carbono da nosa atmósfera, o que podría combatir o cambio climático na Terra).
É ampliamente recoñecido que a acumulación de dióxido de carbono na atmósfera da Terra está contribuíndo ó quentamento global. En cambio, a pérdida de dióxido de carbono da atmósfera de Marte fai uns 4.000 millóns de anos é probable que causase o enfriamento do planeta , de forma que a compresión de como se eliminou o diócido de carbono da atmosfera marciana podría conducir a novas formas de disminuir a acumulación de gases de efecto invernadeira na nosa atmósfera.

O proceso de "carbonatación" eliminou o dióxido de carbono da armósfera do planeta vermello e o transformou nun deserto frío e árido.

Para leer toda a noticia aquí está o enlace "ABC"

O campo magnético do Sol, a punto de invertirse

Os efectos do fenómeno (que ocurre cada once anos), faríanse notar en todo o Sistema Solar e poden afectar ás grandes redes eléctricas e de comunicacións da Terra.
O motivo é que o campo magnéticos do Astro rei está a punto de invertirse por completo, un fenómeno cíclico que ocurre exactamente cada once anos e cuxos efectos a gran escala se fan notar en todo o Sistema Solar. Tamén a Terra (como é lóxico), está dentro do seu campo de influencia, aunque esto non supón ningún perigo.
Sin embargo , os científicos advirten de que pode afectar as nosas redes de distribución de enerxía e os satélites de GPS.
Por este motivo, un grupo de investigadores do Observatorio Solar Wilcox da Universidade de Stanford segue atentamente todo o que ocorre na superficie solar.

Se queredes leer a noticia enteira aquí vos deixo o enlace "ABC".