Como logrou a Terra a sobrevivir ó caos e a violencia da orixe do Sistema Solar

Desde que se descubriron os primeiros exoplanetas (os corpos celestes que orbitan alrededor dunha estrela que non é o Sol) en 1995, astrónomos en todo o mundo estiveron a buscar eses elusivos planetas como a Terra que poderían albergar vida.

A cantidade que descubriron é asombrosa. Ata o momento, confirmaron a existencia de cerca de 1.800 planetas orbitando arredor de estrelas na nosa galaxia.
Entre eles, hai algúns de superficie rochosa ubicados na máxica zona na que a auga pode permanecer en estado líquido e na que pode desenvolverse a vida; a os científicos non lles sorprende que estes planetas existan. Pero, o que si os ten intrigados é o feito de que moitos de eles parecen romper con todas as reglas da física.

Proximidade imposible

A 200 anos luz da Terra hai un mundo chamado Kepler 16b con dous soles; tamén está Kepler 78b, un planeta rochoso dun tameño similar a Terra que están tan cerca da súa estrela que completa unha órbita en 8 hora e media.

Pero os máis sorprendentes de todos son os chamados "Xúpiter quente", unhas bolas xigantes de gas que orbitan extremadamente cerca da súa estrela.

Watson, o igual que a maioría dentro da comunidade astronómica, quedou sorprendido cando os descubriu; non deberían porque é imposible que se formasen tan cerca da súa estrela.

A conclusión a que chegou Watson e os seus colegas é que os planetas se formaron máis lexos e logo migrarían hacia onde están agora, é dicir, cambiaron a súa órbita.

A idea de que os planetas poden cambiar a órbita para acercarse ou alexarse da súa estrela revolucionou a astronomía dunha maneira que non ocurría desde os tempos de Copérnico e Galileo. Esto fixo que astrónomos como Kevin Walsh, do Instituto de Investigación do Suroeste, en Colorado, Estados Unidos, puxeran en duda todo sobre o nacemento e a evolución do noso Sistema Solar.

Balbordo cósmico

Desde que se descubriu a migración dos exoplanetas, científicos propuxeron novos modelos para a formación do noso Sistema Solar. 

Suxiren que, lexos de ser un sistema estable de órbitas fixas, atravesou un período de caos no que Xúpiter era o planeta dominante, ata convertirse no sistema estable que vemos hoxe en día. En opinión de Walsh, Xúpiter puido facer un viaxe salvaxe a través do Sistema Solar, xerando caos, freando o crecemento de Marte e removendo todo o seu paso.

En conclusión, o noso planeta (a Terra), para a nosa sorte está ubicada nun lugar perfecto para dar lugar a vida; así que tivo a sorte de sobrevivir.

Enlace a noticia: BBC

Espero que esta noticia sexa moi interesante e que vos guste!

Como o aislamento extremo distorsiona a mente

Todos queremos ester sós de vez en cando para escapar dos colegas ou das multitudes, pero non sós "sós". Para a maioría, o aislamento socil prolongado é malo, especialmente para a mente.

Porque a mente se derrumba espectacularmente cando estamos realmente sós? Existe unha maneira de evitalo?

A soledade interfire nunha gran cantidade de funcións diarias do corpo, como os patróns do sono, a atención e o rozamento lóxico e verbal. O funcionamento destes efectos aún non é claro, pero sábese que o aislamento social xenera unha resposta inmune extrema (unha catarata de hormonas do estrés e inflamación).

Sen embargo, algúns dos efectos máis severos da soledade son mentais.

Para empezar, o aislamento confunde o noso sentido do tempo. En 1961, o xeólogo francés Michel Siffre conduciu unha expedición de dúas semanas para estudar un glacial subterráneo baixo os Alpes franceses e terminou quedándose dous meses, fascinado polos efectos da oscuridade na bioloxía humana. O realizar probas cos seus colaboradores na superficie (eles descubriron que lles tomou cinco minutos contar 120 segundos).

En 1993, Maurizio Montalbini, un sociólogo e entusiasta da espeleoloxía, pasou 366 días nunha gruta subterránea cerca de Pesaro (Italia) que foi diseñada pola NASA para simular misións espaciais. Ó sair de ela, estaba convencido de que só pasaran 219 días.

Os investigadores acharon que, na oscuridade, a maioría da xente se adapta a un ciclo de 48 h: 36 h de actividade e 12 h de sono. As razóns aún non están claras.

Toda a noticia en: BBC.

O implante dental máis antigo de Europa

O implante dental (terceiro pola esquerda) ocupaba o lugar dun incisivo superior.

No seu depósito de La Chêne (ó norte de Francia onde querían levantar vivendas), descubriron por azar catro cámaras funerarias. Nada máis abrir as tumbas, o equipo de arqueólogos que se trasladou ata o lugar do achado  encargouse de fotografiar todo ó detalle. Despois levaron os restos os seus laboratorios onde finalmente descubriron que se trataban de catro tumbas do siglo III a.C.

Fotografía realizada in situ

A medida que foron avanzando as investigacións, os expertos da Universidade de BUrdeos (Francia) desvelaron que os restos dunha das cámaras correspondían a unha xoven que morreu no ano 250 a.C. cando tiña uns 20 ou 30 anos. Ademáis, según os seus datos, todo apunta a que esta muller levaba o implante dental máis antigo que se descubriu ata agora en Europa occidental, tal e como publica a revista Antiquity.

O que acharon na excavación foron restos da xoven, brazaletes para embelecela e 32 dentes, entre eles un de metal. O investigador Seguir foi o que se deu de conta de que en lugar de 32 había 31. De feito utilizou as fotos tomadas durante a excavación para confirmar que o lugar onde debía haber un dente, en realidade o ocupaba un anaco de metal duns 2.4 centímetros de lonxitude.

Hai tres teorías:

1ª teoría: o dente puido romperse, quedando tan só a raíz por cuxo interior pasa un pequeno canal que se une ós nervios da encía. Para solventar a ausencia do dente colocouse nese canal o pequeno anaco de metal.

2ª teoría: o dente tería caído por completo, deixando así un vacío na encía que se substituíu polo anaco de metal.

3ª teoría: é a hipótese máis aceptada por Martín- Francés é que o anaco de metal se hubese introducido na mandíbula ó pouco tempo da morte da muller, xa que esta o puido perder en vida.

Gráfico da 1ª teoría

Gráfico da 2ª teoría

Gráfico da 3ª teoría

Toda a noticia en: ElMundo.

'Mega-Terra': o 'Godzilla' dos planetas rochosos

Recreación artística da "Mega Terra"

Chámanlle "o Godzilla das Terras". É un mundo rochoso 17 veces máis grande que o noso planeta, descuberto fora do noso Sistema Solar.

Esta "Mega Terra" sorprendeu ós astrónomos do Instituto Harvard-Smithsonian que a hachou, xa que incumple as teorías actuais sobre a información de planetas. Ata agora supoñíase que un planeta de dimensións tan xigantescas, captaba tanto gas hidróxeno durante a súa formación que se convertía nun xigante gaseoso similar a Xúpiter, pero este inmenso mundo rochoso invalidou esta idea.

O planeta cincunda unha estrela similar ó Sol unha vez, e atópase a uns 560 anos luz da Terra na constelación Draco. Como o seu nome indica, Kepler-10c foi descuberto orixinalmente pola nave espacial Kepler da NASA, a sonda que busca planetas fora do Sistema Solar a través do método do tránsito (detectan a atenuación dunha estrela cando o planeta pasa por diante dela).

Mediante a mediación da cantidade de atenuación, os astrónomos poden calcular o tamaño físico do planeta ou diámetro. Sen embargo, Kepler non pode decir si un planeta é rochoso ou gaseoso.

Según determina o traballo, que acaba de presentarse ante a Sociedade Astronómica Americana (AAS), Kepler-10c ten un diámetro de cerca de 29.000 kilómetros, 2'3 veces máis grande que a Terra. Polo que en un pricipio creuse que se trataba dun exemplo de "mini-Neptunos", que teñen "carcasa" grosa, pero son gaseosos.

Para levar a cabo este traballo, o equipo usou o instrumetno HARP-North no Telescopio Nazionale Galileo (TNG) nas illas Canarias para medir a masa de Kepler-10c.

Os expertos indicaron que as teorías de formación de planetas non poden explicar como se puido formar un mundo rochoso tan grande. Tamén señalaron que o descubrimento de Kepler-10c ten profundas implicacións para a historia do Universo e a posibilidade de vida.

Para ler toda a noticia: ElMundo.

Almorzar tódolos días e dormir o suficiente, claves para combatir o sobrepeso dos nenos españois

Os expertos están preocupados porque este mal afecta xa ó 44.5% dos rapaces de 6 e 9 anos.

Según os datos do estudo Aladino realizado polo Ministerio de Sanidade fai uns anos, unicamente o 3.8% dos nenos realiza un almorzo completo e precisamente o maior porcentaxe de obesidade está entre os que non almorzan ou o facían menos de 3 veces a semana.

Os expertos consideran que o almorzo dos nenos debe incluir un lácteo, un cereal e unha fruto ou xume natural. Sin embargo, actualmente estímase que un 21.2% dos nenos toma só leite ou un producto lácteo e só o 8.8% inclúe fruta ou xume natural.

Tamén se observa unha asociación entre o sobrepeso e a comida central do día, xa que os nenos con obesidade realizaban preferentemente esta comida na súa casa (60.8%) e non no colexio.

Por eso, é recomendable consumir tres pezas de fruta ó día, incluír verduras en comid e cena, tomar legumes 2-3 veces á semana, comer cereais e peixe azul e blanco. Hai que evitar o abuso dos doces, aperitivos de bolsa, galletas, pasteis e bollería industrial, algo que máis do 70% dos nenos consume entre unha e tres veces por semana.

Este estudo tamén revelou como as horas de sono inflúe no peso dos menores, xa que os nenos con exceso de peso dedican significativamente menos horas a dormir, tanto os días laborais como os fins de semana. Entre os nenos que durmen menos de 8 horas diarias o 60% tiña sobrepeso ou obesidade.

Os expertos recomendan dormir entre 6 e 8 horas.

Toda a noticia en: La Voz de Galicia.

O último lugar habitable en Marte?

O monte Arsia, o terceiro volcán máis grande de Marte, pudo ser unha das últimas zoas habitables do planeta.

A idea común é que Marte (planeta xemelgo da Terra), conseguiu "fabricar" seres vivintes practicamente ó mesmo tempo que o noso mundo, é dicir, fai casi 4.000 millóns de anos.

Despois, as condicións do Plantea Vermello fóronse deteriorando ata que a vida, polo que sabemos, desapareceu ó mesmo tempo que prosperaba na Terra. De feito, os datos dispoñibles apuntan a que as condicións primitivas de Marte eran idóneas para a vida, aunque ata agora non fomos capaces de encontrala.

Pero, se nalgún sitio concreto logrou "manterse" habitada durante máis tempo?

Esta é, precisamente, a idea que defende un grupo de investigadores norteamericanos da Universidade de Brown. Según un estudo recén publicado na revista Icarus, as escarpadas pendentes dun volcán marciano xigante, antiguamenete cuberto de xeo, puideron ser un dos últimos escenarios habitables de Marte. Desde logo, o máis recente descuberto ata agora.

O monte Arsia é dous veces máis alto que o Everest. Non en van, é o terceiro volcán máis alto de Marte e un dos maiores que existen en todo o Sistema Solar.

Este novo análise da súa orografía e da clase de terreno que hai ó seu alrededor mostra claramente que varias erupcións no seu franco noroeste sucedendo xusto a tempo que un gran glaciar cubría toda a rexión, fai uns 210 millóns de anos.

O calor destas erupcións debeu de fundir enormes cantidades de xeo e formar lagos glaciais, como enormes burbullas de auga líquida atrapadas no interior dun gran cubo de xeo.

Toda a noticia: ABC.

A diabetes dana máis o corazón das mulleres que o dos homes

As diabéticas tiñan casi tres veces máis probabilidades de desarrollar enfermidades coronarias que as que non tiñan diabetes, mentras que nos homes o risco era do dobre.

As mullleres con diabetes teñen un 44% máis de probabilidades de desarrollar enfermidades cardiacas coronarias que os homes con daietes, independientemente das diferenzas de sexo nos niveis doutros factores importantes de risco cardiovascular. Isto dio un estudo que se publica en "Diabetología" e que analizando datos de máisde 850.000 persoas (datos que se remontan casi 50 anos, de 1966 a 2011 e proceden de 64 estudios). Según a información, as mulleres con diabetes tiñan casi tres veces máis probabilidades de desarrollar enfermidades coronarias que aquelas que non tiñan diabetes, mentras que os homes, tiñan un risco do dobre.

Os autores, Rachel Huxley da Universidade de Queensland (Australia), Sanne Peters da Universidade de Cambridge (Reino Unido) e do Centro Médico da Universidade de Utrecht (Holanda) e o profesor Mark Woodward do Instituto George para a Salud Global (Australia), afirman que é o estudo máis grande deste tipo e respalda os hachados de análisis máis pequenos, incluíndo un menor número de estudos que mostraron un 46% máis de risco de morir por enfermidades do corazón nas mulleres con diabetes en comparación cos homes con diabetes.

Para previr a diabetes aquí vos deixo un cadro con recomendacións:

Para ler toda a noticia: ABC.