Descubren un río de hidróxeno

Un débil filamento de gas diríxese hacía a cercana galaxia NGC 6946 e pode axudar a explicar a formación das estrelas.
Astrónomos da estadounidense Universidade de West Virginia descubríron unha especie de río de hidróxeno nunca antes visto que flúe a través do espacio. Este filamento de gas moi débil diríxese hacia a cercana galaxia NGC 6946 e pode axudar a explicar como algunhas galaxias espirais manteñen o seu ritmo constante de formación de estrelas.
As galaxias espirais (como a Vía Láctea), teñen un ritmo tranquilo pero constante de formación de estrelas. Outras como a NGC 6946 ( a 22 millóns de anos luz da Terra, na fronteira das constelacións Cepheus e Cygnus) son moito máis activos. Esto plantea a cuestión do que impulsa a formación sostida de estrelas na nosa galaxia e outras similares.


Neste enlace pódese mirar a noticia enteira: ABC.

Holaa de novoooo!!!

Hola de novo a todos!! 

Esta é a primeira entrada deste ano. Nesta entrada non vou a poñer ningunha noticia xa que só é unha entrada para darvos un saúdo a todos!! 
Espero que sigades visitando o meu blog e que as noticias que vos poña vos gusten e vos parezcan interesantes.

O ADN humano máis antigo revela un parentesco inesperado

As veces, os maiores descubrimentos científicos poden encontrarse nas probas máis pequenas, e a paleontoloxía é un exemplo constante deso. O que ben pode ser un dos maiores hallazgos científicos de este ano, quizais da década, nace a partir de apenas 2 gramos de polvo de hueso (máis ou menos o que cabe nunha cucharadita de café enrasada). Con esta cantidade de material do fémur duhn Homo heidelbergensis de fai 400.000 anos hachado en a Sima dos Osos de Atapuerca, un equipo científico español e alemán lograron secuenciar o ADN humano máis antigo obtido ata agora. Ademais dun logro técnico sen precedentes, os resultados sitúan de forma inesperada a estos homínidos como parentes dos Denisovanos, unha enigmática rama extinta da nosa familia humana hachada fai 5 anos en iberia, e non dos Neandertais, como se esperaba.

Esta imaxen é a imaxen do esqueleto dun Homo heidelbergensis.

Noticia ABC aquí podedes leer toda a noticia.

Porque cambiou a atmósfera de Marte

O proceso de "carbonatación" eliminou o dióxido de carbono da armósfera do planeta vermello e o transformou nun deserto frío e árido.
Científicos do Centro de Investigación do Medio Ambiente das universidades escocesas, a Universidade de Glasgow e o Museo de Historia Natural de Londres (en Reino Unido), poden haber descuberto como Marte perdeu a súa inicial atmósfera rica en dióxido de carbono para converterse no planeta frío e árido que hoxe coñecemos.
Esta investigación proporciona a primeira evidencia directa dun proceso en Marte, chamado "carbonatación" (que na actualidade elimina o dióxido de carbono da nosa atmósfera, o que podría combatir o cambio climático na Terra).
É ampliamente recoñecido que a acumulación de dióxido de carbono na atmósfera da Terra está contribuíndo ó quentamento global. En cambio, a pérdida de dióxido de carbono da atmósfera de Marte fai uns 4.000 millóns de anos é probable que causase o enfriamento do planeta , de forma que a compresión de como se eliminou o diócido de carbono da atmosfera marciana podría conducir a novas formas de disminuir a acumulación de gases de efecto invernadeira na nosa atmósfera.

O proceso de "carbonatación" eliminou o dióxido de carbono da armósfera do planeta vermello e o transformou nun deserto frío e árido.

Para leer toda a noticia aquí está o enlace "ABC"

O campo magnético do Sol, a punto de invertirse

Os efectos do fenómeno (que ocurre cada once anos), faríanse notar en todo o Sistema Solar e poden afectar ás grandes redes eléctricas e de comunicacións da Terra.
O motivo é que o campo magnéticos do Astro rei está a punto de invertirse por completo, un fenómeno cíclico que ocurre exactamente cada once anos e cuxos efectos a gran escala se fan notar en todo o Sistema Solar. Tamén a Terra (como é lóxico), está dentro do seu campo de influencia, aunque esto non supón ningún perigo.
Sin embargo , os científicos advirten de que pode afectar as nosas redes de distribución de enerxía e os satélites de GPS.
Por este motivo, un grupo de investigadores do Observatorio Solar Wilcox da Universidade de Stanford segue atentamente todo o que ocorre na superficie solar.

Se queredes leer a noticia enteira aquí vos deixo o enlace "ABC".

Descubren un asteroide de 400 metros que podría impactar contra a Terra en 2032

As probabilidades de choque son mínimas, (tres entre 100.000) aunque fan falta moitas observacións para saber a verdadeira traxectoria da roca.
O impacto deste meteorito sería 50 veces maior que a máis potente bomba nuclear xamáis detonada.
Astrónomos ucranianos descubriron un gran asteroide de aproximadamente 400 metro de ancho, que podría chocar coa Terra no 2032.
A roca, denominada 2013 TV135, foi localizada a semana pasada polo Observatorio Astrofísico de Crimea no sur de Ucrania, según astrónomos do Centro de Planetas Menores (un organismo do Observatorio Astrofísico Smithsonian en EE.UU., dedicado a seguir a traxectoria deste tipo de obxectos celestes).
O asteroide foi clasificado como potencialmente peligroso polo Laboratorio de Propulsión a CHorro da NASA, unha etiqueta dada ós corpos que se acercan a 7,5 millóns de kilómetros da órbita da Terra.
Os astrónomos estiman que existen tres posibilidades entre 100.000 de que o novo asteroide choque contra o noso planeta o 26 de agosto de 2032 (un cálculo qeue todavía non está fixada). Os astrónomos serían capaces de evaluar mellor o riesgo de impacto do asteroide e incluso determinar o posible lugar do encontronazo na Terra.
A colisión dunha rocha deste tamaño crearía unha explosión equivalente a 2.500 megatóns de TNT, 50 veces maior que a bomba nuclear máis potente xamáis detonada.

Reencontrada Náyade (a lúa perdida de Neptuno)

Usando imáxenes de archivo do telescopio Hubble, os astrónomos volveron a localizar a Náyade, unha pequena lúa de Neptuno, descuberta en 1989 pola sonda de Voyage 2, que permaneceu escondida durante 24 anos.
Cando esta sonda pasou cerca de Neptuno en 1989 realizou toda unha serie de descubrimentos:
- Veu por primeira vez a Gran Mancha Escura sobre Neptuno.
- Estudiou a composición da súa atmósfera.
- Obtivo unhas imáxenes fascinantes dos seus débiles anillos , de Tritón e das súas demáis lúas.
 Foi un interesante descubrimento a localización de varias novas lúas e, entre elas, unha pequenade forma irregular que foi desigmada inicialmente como S/1989 N6, despois como Neptuno III e definitivamente como Náyade (ten un pequeno tamaño, é o seu diámetro medio ten uns 60 km). Esta lúa é sumamente peligrosa porque orbita cerca de Neptuno, a tan só 23.000 km sobre as nubes de Neptuno, esto provoca que se mova a unha velocidade vertixinosa e que complete unha volta cada 7 horas.
A orixe de Náyade é incerta , pero parece plausible que a súa historia hubese sido determinada polos outros satélites de Neptuno.
Cando Tritón foi atraída, coas súa órbita retrógrada, debeu de contribuir moi significativamente á fragmentación dos outros satélites pre- existentes. Trozos destos fragmentos uniríanse para formar corpos maiores e, moi posiblemente, así se formou Náyade, como unha amalgama irregular de fragmentos que non sufriu un significativo procesado xeolóxico desde a formación do sistema solar.
Resultaba interesante precisar a evolución da órbita da pequena lúa pois ó estar tan cerca do planeta, as forzas da marea podrían acabar pulverizandoa ou podrían decelerala significativamente ata que acabase desplomándose sobre Neptuno.
Nadie conseguira localizar a Náyade durante 24 anos transcurridos desde o seu descubrimento ata a actualidade.