O campo magnético do Sol, a punto de invertirse

Os efectos do fenómeno (que ocurre cada once anos), faríanse notar en todo o Sistema Solar e poden afectar ás grandes redes eléctricas e de comunicacións da Terra.
O motivo é que o campo magnéticos do Astro rei está a punto de invertirse por completo, un fenómeno cíclico que ocurre exactamente cada once anos e cuxos efectos a gran escala se fan notar en todo o Sistema Solar. Tamén a Terra (como é lóxico), está dentro do seu campo de influencia, aunque esto non supón ningún perigo.
Sin embargo , os científicos advirten de que pode afectar as nosas redes de distribución de enerxía e os satélites de GPS.
Por este motivo, un grupo de investigadores do Observatorio Solar Wilcox da Universidade de Stanford segue atentamente todo o que ocorre na superficie solar.

Se queredes leer a noticia enteira aquí vos deixo o enlace "ABC".

Descubren un asteroide de 400 metros que podría impactar contra a Terra en 2032

As probabilidades de choque son mínimas, (tres entre 100.000) aunque fan falta moitas observacións para saber a verdadeira traxectoria da roca.
O impacto deste meteorito sería 50 veces maior que a máis potente bomba nuclear xamáis detonada.
Astrónomos ucranianos descubriron un gran asteroide de aproximadamente 400 metro de ancho, que podría chocar coa Terra no 2032.
A roca, denominada 2013 TV135, foi localizada a semana pasada polo Observatorio Astrofísico de Crimea no sur de Ucrania, según astrónomos do Centro de Planetas Menores (un organismo do Observatorio Astrofísico Smithsonian en EE.UU., dedicado a seguir a traxectoria deste tipo de obxectos celestes).
O asteroide foi clasificado como potencialmente peligroso polo Laboratorio de Propulsión a CHorro da NASA, unha etiqueta dada ós corpos que se acercan a 7,5 millóns de kilómetros da órbita da Terra.
Os astrónomos estiman que existen tres posibilidades entre 100.000 de que o novo asteroide choque contra o noso planeta o 26 de agosto de 2032 (un cálculo qeue todavía non está fixada). Os astrónomos serían capaces de evaluar mellor o riesgo de impacto do asteroide e incluso determinar o posible lugar do encontronazo na Terra.
A colisión dunha rocha deste tamaño crearía unha explosión equivalente a 2.500 megatóns de TNT, 50 veces maior que a bomba nuclear máis potente xamáis detonada.

Reencontrada Náyade (a lúa perdida de Neptuno)

Usando imáxenes de archivo do telescopio Hubble, os astrónomos volveron a localizar a Náyade, unha pequena lúa de Neptuno, descuberta en 1989 pola sonda de Voyage 2, que permaneceu escondida durante 24 anos.
Cando esta sonda pasou cerca de Neptuno en 1989 realizou toda unha serie de descubrimentos:
- Veu por primeira vez a Gran Mancha Escura sobre Neptuno.
- Estudiou a composición da súa atmósfera.
- Obtivo unhas imáxenes fascinantes dos seus débiles anillos , de Tritón e das súas demáis lúas.
 Foi un interesante descubrimento a localización de varias novas lúas e, entre elas, unha pequenade forma irregular que foi desigmada inicialmente como S/1989 N6, despois como Neptuno III e definitivamente como Náyade (ten un pequeno tamaño, é o seu diámetro medio ten uns 60 km). Esta lúa é sumamente peligrosa porque orbita cerca de Neptuno, a tan só 23.000 km sobre as nubes de Neptuno, esto provoca que se mova a unha velocidade vertixinosa e que complete unha volta cada 7 horas.
A orixe de Náyade é incerta , pero parece plausible que a súa historia hubese sido determinada polos outros satélites de Neptuno.
Cando Tritón foi atraída, coas súa órbita retrógrada, debeu de contribuir moi significativamente á fragmentación dos outros satélites pre- existentes. Trozos destos fragmentos uniríanse para formar corpos maiores e, moi posiblemente, así se formou Náyade, como unha amalgama irregular de fragmentos que non sufriu un significativo procesado xeolóxico desde a formación do sistema solar.
Resultaba interesante precisar a evolución da órbita da pequena lúa pois ó estar tan cerca do planeta, as forzas da marea podrían acabar pulverizandoa ou podrían decelerala significativamente ata que acabase desplomándose sobre Neptuno.
Nadie conseguira localizar a Náyade durante 24 anos transcurridos desde o seu descubrimento ata a actualidade.

Hipatia

(370- 415 d. C)
Foi unha muller científica, filósofa neoplatónica e maestra, que contribuíu ó desenvolvemento das matemáticas e a astronomía da época.
O seu pai, Teón de Alexandría, era un famoso matemático e astrónomo (moi apreciado), que parece que traballaba e daba clases na biblioteca. Teón foi un sabio que non gardou os coñecementos para si e explicoullos os seus discípulos, integrando á súa propia filla (caso insólito no século IV).
Hipatia co afán de aprender e ensinar (destacando nos campos das matemáticas e a astronomía) viaxou a Atenas e a Roma.
Foi membro e líder da escola neoplatónica de Alexandría.
Polo visto a casa de Hipatia foi un lugar de ensino onde ían estudantes de todaas partes do mundo coñecido, atraídos pola súa fama.

Claudio Ptolomeo

(100- 170 d. C)

Foi un astrónomo, astrólogo, químico, xeógrafo e matemático greco- exipcio.
A súa grande obra astrolóxica foi coñecida como Tetrabiblos (o primeiro manual da especialidade), baseado en escritos e documentos máis antigos: babilónicos, exipcios e gregos.
Tamén publicou un libro chamado Xeografía. O seu sistema cosmolóxico ensinaba que a Terra estaba no centro e os outros corpos describían círculos concéntricos ó seu redor.
Foi considerado o primeiro "científico celeste". El sufría serios problemas con supostas "voces" interiores.
Algúns historiadores afirman que foi Ptolomeo quen escribira que a suma de dous catetos elevados ó cadrado é igual a hipotenusa.

Herón

(Século I d. C)
Foi un enxeñeiro e matemático helenístico que destacou en Alexandría. Está considerado un dos científicos e inventores máis grandes da Antigüidade.
O seu maior logro foi a invención da primeira máquina de vapor coñecida como eolípila e a Fonte de Herón.
É autor de numerosos tratados de mecánica, como A neumática (na que estuda a hidráulica), e Os autómatas (primeiro libro de robótica da historia).
En A dioptra describe o funcionamento deste aparato similar ó actual teodolito (usado en observacións terrestres e astronómicas durante séculos).
Para acabar, en óptica propuxo no seu Catróptico que a luz viaxa seguindo o camiño xeometricamente máis corto.

Máquina de vapor.

Fonte de Herón.

Hiparco de Nicea

(194- 120 a. C)
Foi un astrónomo,construtor, cartógrafo e matemático grego.
Usou e introduciu a división da circunferencia en 360º. Estudou as funcións trigonométricas, sendo por algúns considerado o criador da trigonometría.
Construíu a dioptra ou bastón de Tiago, unha regla graduada con guía e cursor (usada para medir ángulos).
Estableceu unha táboa de cordas para facilitar os cálculos astronómicos e desenvolveu un método para a solución dos triángulos esféricos. Na xeometría plana, elaborou un teorema descoñecido (como o teorema de Ptolomeo).
Tamén elaborou unha táboa de acensión dos signos, estudou a determinación da hora nocturna, mediu as dimensións de distancias do Sol e da Lúa.
Libros que escribiu:
-Sobre a posición dos puntos de Equinoccio e de Solsticio (verificou que as posicións estelares non son fixas).
-Sobre a duración do ano.
-Catálogo das estrelas fixas (enumera 850 estrelas visibles).